ქართული ენა



სტუდენტობისდროინდელი ალუბალი

შენთვის ამ ქუჩას ძველებური იერი შერჩა,
მე ყვავილი ვარ
და ნიჭი მაქვს გაქციო ლექსად.

ვწერ გარკვეულად,
გულს მისერავს სევდა-ნაღველი,
შენზე ფიქრი კი ხელთუქმნელი განძია უკვე,
მახსოვს, მშიერს კოცნიდი სტუდენტს.

და იმ ოთახში ობითა და
ორიოდ ნივთით,
ტყვიაზე სწრაფი იყო ხოლმე კოცნათა რიგი
გარემოცვაში ჯინჭველების, სპინოზის, კანტის,
ვნებით აღვსილნი, თუმცა ჯერაც გამოუცდელნი,
ვტკბებოდით ხოლმე შენ ჩემი და მე შენი ტანით.

და მნიშვნელობა, იქნებ, სულაც არ ჰქონდა ამას -
მდგომარეობას ჩვენსას... თავქვეშ სუნთქავდა კაფკა.
ვხაპავდი ცოდნას უჩინარი სკნელიდან ღამის
და შენს სხეულზე მიმობნეულ ალუბლებს ვჭამდი.

დღეს ჩემში კვლავ ის ნისლიანი ზაფხული უსტვენს,
როდესაც ერთად ვსეირნობდით მე, შენ და პრუსტი.
ერთხელაც წვიმის მომიხარშე წვნიანი - ბროლი,
ღილაკიც გრძნობსო, - დაარწმუნე ტრამვაის მძღოლი.
პირველად, როცა დამნებდი და ლამის გავხელდით,
ელექტროსადგურს ვიჟდოვაცი ერქვა სახელად
და ირეოდა ჩვენი ხმები მწერის ჭრიჭინში,
და ვამშვიდებდი შემგროვებელს წვიმის ტილოთა,
ცოლად გსახავდი, - ხაბაზებმაც ასე იცოდნენ...

ვწერ გარკვეულად,
გულს მისერავს სევდა-ნაღველი,
შენზე ფიქრი კი ხელთუქმნელი განძია უკვე,
მახსოვს, მშიერს კოცნიდი სტუდენტს.

უქმეებს ჰგავდი, ჯარისკაცი რომ მოინატრებს,
მეშახტეებმა, ნაღმიაო, როცა მოხვედი,
ან რა ეგონეთ მხრებდაბრეცილ ფოსტალიონებს -
ლხინის დეპეშის ჩასადები თეთრი კონვერტი.
თავს გაწონებდნენ მოზარდები, სადაც გნახავდნენ,
ხსნიდნენ ფორმულებს ცილინდრის და პირამიდების.
და იდენტობას ამტკიცებდნენ შენსას ძაღლები
მხოლოდ ტუჩების ანაბეჭდით, განა თითების.
ჟივოდიორებსდაკომუნიაკებს“, ვინც ღრენით მოგდგა,
წასული ომის ფესვგამომპალ ელიტას - მოდგმას,
უღიმოდი და აგონებდი იმედისმომცემ
ავიაბილეთს... ვით მიმინოს გიცქერდნენ მთები...
შენ კი მხოლოდ თვრებოდი ჩემით.

შენთვის ამ ქუჩას ძველებური იერი შერჩა,
მე ყვავილი ვარ
და ნიჭი მაქვს გაქციო ლექსად.

ჩრდილები ჰგვანან შენ გარშემო ციცინათელებს,
ნაპოლეონი ბავშვი იყო მახსოვს, ასევე
ყველა ლოცვაში გესწრებოდი, როგორც მამაო,
თვითონ კუნდერას ვაგზავნიდი, რათა საკმაოდ
ამოეტანაბურეკები“... დაგაქუცმაცე
მზერით... ფარნები - პილოტები - ღამის ქუჩაზე
ქროდნენ... ეს იყო ბედის ხუნდი, სხვა რა მინდოდა
თუ შენთან ერთად დავხვდებოდი უამინდობას.
რუსი სამხედრო, ვისაც კრძალვით ჩეჩენი ქალი
ბრონს უკემსავდა, საქანელას, ანდა გიტარის
მოჰგავდა ამწყობს, ან მეთევზეს დაცლილი ნავით,
იცრემლებოდა და მკურნალად მოჰქონდა თავი.
დამხრჩვალთა გვამებს მოლარეთა სიზმრებს ვტაცებდი,
და ნაბიჯები, ვით გაყრილი მშობლის ბავშვები,
თრთოდნენ... მკერდს ბუღი ასდიოდა რევოლუციის.
კოსმონავტებმაც, დალაქებმაც, ბაზიერებმაც,
იცოდნენ, ჩემი რომ იყავი ბედნიერება!

ვწერ გარკვეულად,
გულს მისერავს სევდა-ნაღველი,
შენზე ფიქრი კი ხელთუქმნელი განძია უკვე,
მახსოვს, მშიერს კოცნიდი სტუდენტს.

ნანატრი შვილის დაღუპვის ცნობა
უდრიდა ტკივილს, ჩვენ შორის მანძილს
და გულიც თითქოს არავის დასწყდა,
არც მოწმე იყო... თუ გაგვერიდა...
და ცისარტყელა უკანასკნელად
ამოფრთხიალდა შენი მზერიდან.

"ნუღარ დამძრახავ, -
ასე მითხარი, -
ვერ გავცდი სამანს, მაღლით ნაბოძებს,
ხანდახან მაინც გადმომწვდი ფიქრით,
ცხოვრება არის ცვლადი სიდიდე,
ახედე ღრუბლებს,
დედას აკოცე
და თავს მიხედე.
ტრფობა და მკვდარი მერცხლების ზარი...
მე და შენ, ჩემო, ვერ დავიძარით".

შენთვის ამ ქუჩას ძველებური იერი შერჩა,
მე ყვავილი ვარ
და ნიჭი მაქვს გაქციო ლექსად.

ვიდრე გამომყავს მისამართი, ვაწებებ მარკებს,
ყოვნდება მზერა ქალაქის პარკში,
ჩვენს სკამთან, დინჯად რომ გაჰყურებს მდინარე სავას -
ზის ქალიშვილი. მას შენსავით წითური თმა აქვს.

შენ უსახსოვრე ამ ქალიშვილს ღიმილი, ტანი,
ჩემი აქვს შუბლი, თვალები და ხელის მტევნები...
და მღელვარება სულის სკნელში ტყდება ფერებად
გთხოვ, გამომიტყდე, სიყვარულო,
ნუთუ ის იშვა რომელიმე ჩვენი წიგნიდან.

შენთვის ამ ქუჩას ძველებური იერი შერჩა,
მე ყვავილი ვარ
და ნიჭი მაქვს გაქციო ლექსად.

ვწერ გარკვეულად,
გულს მისერავს სევდა-ნაღველი,
შენზე ფიქრი კი ხელთუქმნელი განძია უკვე,
მახსოვს, მშიერს კოცნიდი სტუდენტს.


Превод: Роберта Месхиа

Нема коментара:

Постави коментар